Bo Scheeringa

Irish Desire 

It is not uncommon for literature, painting and music in Ireland to be based on the experience of the peat landscape, in an attempt to capture the atmosphere of this mystical landscape. They are beautiful open landscapes with a unique biodiversity.  

Ever since the 17th century, Irish peat has been used as fuel for domestic use to heat the houses or cook the food. The process of peat stabbing, turning and stacking to dry, transporting, storing and finally firing in a stove, called the range, or in the open fireplace, has become an old tradition and can still be seen in in the rural country of North-west Ireland. Initially this was done by hand in small amounts, but since the 1940’s, peat-cutting machines have been introduced, making production on a large scale possible. From that moment on, peat was also used for industrial purposes, such as power plants. 

A large part of the Irish soil is peat. The ecosystem of these peat areas can absorb and store large amounts of carbon dioxide. When peat areas are exploited for peat extraction, they are no longer able to absorb CO2, on the contrary, they then become huge emitters of carbon dioxide. After that, burning the peat again results in high CO2 emissions. The Bórd na Móna, the state-owned company responsible for the industrial peat extraction in Ireland, has announced that it will stop the peat extraction within a few years for the benefit of the peat-fired power plants, as they cause a significant part of the carbon dioxide emissions. In more and more protected peat areas in the midlands of Ireland, citizens are also being ordered to give up their Turbary Rights and to stop digging peat for domestic use. Some Irish people are satisfied with the compensation that is offered, but there is also a lot of revolt, especially in the sparsely populated rural areas. 

As long as there are no affordable alternatives available, many people in the north-west of Ireland stick to their deep-rooted tradition of peat cutting as long as they can. It is just as much a part of Irish life in the countryside as agriculture is. So for the time being the characteristic sweet smell of peat smoke is still blowing through almost every Irish village or rural town, but for how long, now that traditions and nature conservation are increasingly clashing? 

With my ongoing project Irish Desire I am visualizing the beauty of the Irish peat landscape and its ever changing light and color shades, but also the tradition of cutting turf. I make portraits of the turfcutters and write down there stories, but also listen to the conservationists and show the importance of maintaining the peatland. The Irish desire to keep old traditions alive and the desire to protect this unique peat landscape.  

All rights reserved © Bo Scheeringa

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Al sinds de 17e eeuw wordt in Ierland turf gestoken, bestemd als brandstof voor huiselijk gebruik. Aanvankelijk gebeurde dit met de hand, maar sinds de jaren 40 van de vorige eeuw ook machinaal.

De Bórd na Móna, de staatsmaatschappij die verantwoordelijk is voor de grootschalige industriële turfwinning in Ierland, heeft aangekondigd binnen enkele jaren te stoppen met de turfwinning ten behoeve van de turf gestookte elektriciteitscentrales, omdat deze een aanzienlijk deel van de koolstofdioxide-uitstoot in Ierland veroorzaken.

Een groot deel van de Ierse bodem bestaat uit veen. Het ecosysteem van deze veengebieden kan grote hoeveelheden koolstofdioxide absorberen en opslaan. Wanneer veengebieden worden geëxploiteerd ten behoeve van turfwinning zijn ze niet meer in staat tot het opnemen van CO2, integendeel, het worden dan juist enorme uitstoters van koolstofdioxide. Het verbranden van de turf daarna zorgt nogmaals voor een hoge uitstoot van CO2.

In steeds meer inmiddels beschermde veengebieden in het binnenland van Ierland worden burgers nu ook gesommeerd hun Turbary Rights op te geven en te stoppen met het steken van turf. Daar waar sommige Ieren hier vrede mee hebben en genoegen nemen met de compensatie die geboden wordt, is er ook veel weerstand. In het noord-westen van Ierland houden veel mensen, zolang er geen betaalbare alternatieven voorhanden zijn, vast aan de diepgewortelde traditie van het turfsteken, zolang het nog kan. Het is net zo goed een onderdeel van het Ierse leven op het platteland als de landbouw. Voorlopig waait de kenmerkende zoete geur van turfrook dus nog door vrijwel elke Iers dorp of plattelandsstadje, maar voor hoe lang nog, nu tradities en natuurbehoud toenemend botsen?

Met mijn doorlopend project Irish Desire wil ik de schoonheid van het Ierse veenlandschap laten zien, met zijn steeds veranderende licht en kleuren. Maar daarnaast ook de tradities van het turfsteken. Ik fotografeer de turfstekers en noteer hun verhalen en daarnaast luister ik naar de natuurbeschermers om ook het belang van het behoud van het veengebieden te laten zien. Het Ierse verlangen om oude tradities levend te houden en het verlangen dit unieke landschap te beschermen.

©BoScheeringa


Stuur e-mail



* Invoer verplicht
Website by Tomston